പണിക്കര്‍ ക്രോണിക്കിള്‍സ്

പ്രഹേളിക

2010-01-03T20:17:00.003+01:00

ട്രെയിന്‍ ഞരങ്ങിയും കിതച്ചും സ്റ്റേഷനില്‍ നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ സമയം പാതിരാ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു ബാക്ക്പായ്കുമായി പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ ഇറങ്ങിയ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ തീര്‍ത്തും അക്ഷമനായി കാണപ്പെട്ടു. കൃത്യനിഷ്ഠ പാലിക്കാത്ത ഇന്ത്യന്‍ റെയില്‍വേയും, മണിക്കൂറുകളായി നിര്‍ത്താതെ പെയ്യുന്ന മഴയും മാറി മാറി അയാളുടെ പഴികള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി. റെയില്‍വേ നന്നാവില്ല എന്ന്പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ . മഴയാകട്ടെ അയാളെ ഗൗനിച്ച ലക്ഷണവുമില്ല.

രണ്ടു റെയില്‍ പാതകളും, രണ്ടു പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളും, ഒന്നാം നമ്പര്‍ പ്ലാറ്റ്ഫോമിനോട് ചേര്‍ന്ന് ടിക്കറ്റ്‌ കൌണ്ടറും വെയ്റ്റിങ്ങ് ഹാളും പുറത്തേക്കുള്ള വഴിയും - വളരെ ചെറിയ സ്റ്റേഷന്‍. കുറച്ചു ട്രെയിനുകള്‍ക്കെ അവിടെ സ്റ്റോപ്പുള്ളു. സ്റ്റേഷന്‍റെ മുന്നിലെ റോഡ്‌ മുറിച്ചു കടന്നാല്‍ ബസ് സ്റ്റോപ്പ്‌, പക്ഷെ ബസ് കിട്ടണമെങ്കില്‍ ഇനി അഞ്ചോ ആറോ മണിക്കൂറുകള്‍ കാത്തിരിക്കണം. അടുത്ത ട്രെയിനിന്റെ കാര്യവും വ്യതസ്തമല്ല. അയാള്‍ ബാഗില്‍ നിന്നൊരു ജാക്കറ്റ് എടുത്തു ധരിച്ച് വിജനമായിരുന്ന വെയ്റ്റിങ്ങ് ഹാളിലെ കസേരകളിലൊന്നില്‍ ഇരുപ്പായി. മഴ തകര്‍ക്കുന്നു.

വെള്ള പൂശിയ, അവിടവിടെ ചിലന്തി വലകള്‍ തൂങ്ങുന്ന ഭിത്തിയില്‍ സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന രണ്ടു ട്യൂബ് ലൈറ്റുകളുടെ അരണ്ട വെളിച്ചം. ഒരു ഹൊറര്‍ കഥക്ക് പറ്റിയ അന്തരീക്ഷമാണല്ലോ എന്നയാള്‍ക്കു തോന്നി.

"ഇനിയിപ്പോള്‍ ഇവിടിരുന്നു നേരം വെളുപ്പിക്കുക തന്നെ." അയാള്‍ വിചാരിച്ചു.

തന്റെയൊപ്പം മറ്റൊരാളും ഇവിടെ ഇറങ്ങിയിരുന്നല്ലോ എന്ന കാര്യം പെട്ടെന്ന് അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു.

"അയാള്‍ എവിടെപ്പോയി?"

ബാഗില്‍ ഐപോഡ് തിരയവേ തന്‍റെ നേരെ നടന്നടുക്കുന്ന താടി വച്ച മധ്യവയസ്കനെ അയാള്‍ കണ്ടു.

"നേരം വെളുത്താലെ ഇനി വണ്ടി കിട്ടൂ." അയാള്‍ പുഞ്ചിരിയോടെ അടുത്ത സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു. സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. "എനിക്ക് ബസില്‍ ... വരെ പോകേണ്ടതാണ്. നാശം പിടിക്കാന്‍ ട്രെയിന്‍ ലേറ്റ് ആയല്ലോ. കൂടെ ഈ മഴയും. നമ്മള്‍ എങ്ങോട്ടാ?"

"ഞാനും അങ്ങോട്ട്‌ തന്നെ." ബാഗ് അടച്ചു വച്ച്, അയാള്‍ ഒരു ദീര്‍ഘ സംഭാഷണത്തിന് തയ്യാറായി. ഇത്തരം സംസാരങ്ങള്‍ അയാള്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.

ചെറുപ്പക്കാരന്‍ തന്നെപ്പറ്റി ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞു. ഒരു കോളേജില്‍ അധ്യാപകന്‍, ഇപ്പോള്‍ ലീവില്‍ ‍. 'വ്യക്തിപരമായ ഒരു അന്വേഷണം' എന്ന കാരണം മറ്റേ ആള്‍ക്ക് മനസിലായിട്ടുണ്ടാവുമോ എന്നയാള്‍ സംശയിച്ചു. എന്നാല്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായില്ല.

"ഞാന്‍ ഒരു ജേര്‍ണലിസ്റ്റ്. ഫ്രീലാന്‍സ്. ഞാനും ഇപ്പോള്‍ ഒരു അന്വേഷണത്തിലാണ്."

"ഇന്‍വെസ്റ്റിഗെറ്റിവ് ജേര്‍ണലിസം?"

"എന്നു പറഞ്ഞു കൂടാ. ഇറ്റ്സ് മോര്‍ പേര്‍സണല്‍ ദാന്‍ പ്രൊഫെഷണല്‍ ‍. പഴയ ഒരു കേസ്. . എന്താണ് നമ്മുടെ കഥ? ഇഫ്‌ യു ഡോണ്ട് മൈന്‍ഡ് ഷേയറിംഗ് ഇറ്റ്‌ വിത്ത്‌ എ സ്ട്രയിഞ്ചര്‍."

"ഞാന്‍ ഒരാളെ അന്വേഷിക്കുന്നു. ഒരു സൂചന പോലും തരാതെ എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷയായ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ. ഈ അന്വേഷണം ഞാന്‍ വളരെ മുന്‍പേ തുടങ്ങേണ്ടതായിരുന്നു. വരുമാനവും സ്വാതന്ത്ര്യവും ഇപ്പോഴാണ് ഉണ്ടായത്.... അമ്മുവിന് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്നു കണ്ടുപിടിക്കണം."

"അവള്‍ നിങ്ങളുടെ ..?" ജേര്‍ണലിസ്റ്റ് ഇടയ്ക്കു കയറി ചോദിച്ചു.

"സുഹൃത്തായിരുന്നു. പിന്നീട് അവളോടെനിക്ക് പ്രണയമായി. ഇപ്പോള്‍ ഒരു തരം ഒബ്സെഷന്‍ ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു ..."അദ്ധ്യാപകന്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു, അനുസരണയില്ലാത്ത ചുരുണ്ട മുടിയും നേരിയ പച്ച നിറമുള്ള കൃഷ്ണമണികളുമുണ്ടായിരുന്ന സുന്ദരിയായ ജീനിയസിനെക്കുറിച്ച്. " എം എസ് സി മാത്തമടിക്സ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ക്ലാസ്സ്‌മേറ്റ് ആയിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ അവളെ ലേഡി രാമാനുജന്‍ എന്നൊക്കെ വിളിച്ചിരുന്നു."

അയാള്‍ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി, സഹയാത്രികനെ ശ്രദ്ധിച്ചു.

"ലേഡി രാമാനുജന്‍?" ജേര്‍ണലിസ്റ്റ് ചിരിച്ചു.

"അതെ. ഗണിത ശാസ്ത്രം അവള്‍ക്കൊരു ഹരമായിരുന്നു.... കയോസ് തിയറിയുടെ മാത്തമാറ്റിക്കല്‍ സൌന്ദര്യത്തെപ്പറ്റി വാചാലയാകുമായിരുന്നവള്‍ ... അവള്‍ പറയുന്നത് അധികവും ഞങ്ങള്‍ക്ക് മനസിലാകില്ലായിരുന്നു.... യാദൃശ്ചികമായി ഒന്നുമില്ലത്രെ. ഷി ഡിഡ് നോട്ട് ബിലീവ് ഇന്‍ കോയിന്‍സിഡന്‍സ്. ദൈവം ഒരു പകിടകളിക്കാരന്‍ അല്ല പോലും. ദൈവ വിശ്വാസമുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ അവള്‍ പറയും ദൈവമുണ്ടെങ്കില്‍ അവന്‍, അല്ലെങ്കില്‍ അത്,മാത്തമാറ്റിക്കല്‍ ആയിരിക്കുമെന്ന്."

ഒന്നും മനസിലാവാതെ ജേര്‍ണലിസ്റ്റ് കുഴങ്ങി.

" ഫൈനല്‍ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു അവള്‍ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുന്ന ദിവസമാണു ഞാന്‍ അവളോട്‌ എന്റെ ഇഷ്ടം പറഞ്ഞത്. അല്പം സാഹസമായിരുന്നു. അവള്‍ കാശുള്ള വീട്ടിലെ കുട്ടി. എന്റേത് ഇടത്തരം കുടുംബമാണ്. "

"എന്തായിരുന്നു മറുപടി?" മധ്യവയസ്കന്റെ താല്പര്യം കുറഞ്ഞിരുന്നു. അക്കാലത്തിനിടയ്ക്കു ആവശ്യത്തിലധികം അവശ കാമുകന്മാരെ അയാള്‍ കണ്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വളരെ കുറച്ചു അവശകാമുകിമാരെയും . യൌവനം പാഴാക്കുന്നവരെ അയാള്‍ക്ക് പുച്ഛമായിരുന്നു.

" പിന്നീട് അറിയിക്കാം എന്നായിരുന്നു മറുപടി. പക്ഷെ അതല്ല വിഷയം. ആ യാത്രക്ക് ശേഷം അവളെ കണ്ടിട്ടില്ല. അവള്‍ വീട്ടിലെത്തിയതേയില്ലത്രെ. ട്രെയിനില്‍ വച്ച് കാണാതായി എന്നൊക്കെ ആയിരുന്നു കേസ്. കാര്യമായ പുരോഗതിയോന്നുമുണ്ടായില്ല... താങ്കള്‍'സാഹിര്‍ ‍' എന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? അമ്മു എന്റെ പ്രണയിനിയെക്കാള്‍ ഒരു ഒബ്സെഷന്‍ ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഉത്തരം കിട്ടാത്തിടത്തോളം എന്നെ ഹോണ്ട് ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രഹേളിക." അധ്യാപകന്‍ ശ്രോതാവിനു മുഷിയുന്നുണ്ടോ എന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു.

ജേര്‍ണലിസ്റ്റ് അയാളെ നോക്കി. " ഐ അം ആള്‍ ഇയെഴ്സ്."

"എന്റെ അന്വേഷണമാകട്ടെ അവളുടെ ബന്ധുക്കള്‍, റൂം മേറ്റ്സ്, മറ്റു സുഹൃത്തുക്കള്‍ തുടങ്ങിയവരോടുള്ള സംസാരത്തില്‍ ഒതുങ്ങുന്നു. അവളെപ്പറ്റി ഞാന്‍ അറിയാത്ത കാര്യം ഒന്ന് മാത്രം ആയിരുന്നു. ഫൈനല്‍ ഇയറില്‍ അവള്‍ക്ക് ബാസ്കറ്റ് ബോളിനോടുണ്ടായ ഇഷ്ടം. സ്പോര്‍ട്സില്‍ വലിയ താല്പര്യം കാണിക്കാത്ത അവള്‍ ഈ കളി കാണുവാന്‍ പോകുമായിരുന്നുവെന്നത് എന്നെ തെല്ലൊന്നു അത്ഭുതപ്പെടുത്തി."

ജേര്‍ണലിസ്റ്റ് ജാഗരൂകനായി. "കോളജിന്റെ പേരെന്താണ് പറഞ്ഞത്? വര്‍ഷം?"

അധ്യാപകന്‍ ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ജേര്‍ണലിസ്റ്റ് എഴുന്നേറ്റ് പോക്കറ്റില്‍ നിന്നൊരു സിഗരറ്റും ലൈറ്ററും എടുത്തു. "ദയവായി എനിക്ക് കുറച്ചു മിനിട്ടുകള്‍ തരൂ. ഞാനിപ്പോള്‍ വരാം. നിങ്ങള്‍ എന്റെ കഥ കേള്‍ക്കണം." ഒന്നാം നമ്പര്‍ പ്ലാറ്റ് ഫോമിനടുത്തെക്ക് നടക്കുന്നതിനിടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ അയാള്‍ ചോദിച്ചു. "നിങ്ങള്‍ കോയിന്‍സിഡന്സില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ? "

സിഗരറ്റ് പുകച്ചു കൊണ്ട് അയാള്‍ സമാന്തര രേഖകളാകുന്ന റെയില്‍ പാളങ്ങള്‍ നോക്കി നിന്നു. നിലാവില്‍ , പാളങ്ങളുടെ അപ്പുറത്ത് പാടങ്ങളും തെങ്ങിന്‍ തോപ്പുകളും കാണാം. മഴ തോര്‍ന്നിരുന്നു.

ഗണിതത്തില്‍ പഠിച്ചതൊന്നും ഓര്‍മ വരുന്നില്ല. സമാന്തര രേഖകള്‍ ഇന്‍ഫിനിറ്റിയില്‍ കൂട്ടി മുട്ടുന്നുവെന്നോ മറ്റോ ആയിരുന്നല്ലോ. സമാന്തര രേഖകളില്‍ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന രണ്ടു അന്വേഷകരുടെ ഈ കണ്ടുമുട്ടല്‍ യാദൃശ്ചികമോ? പക്ഷെ കോയിന്‍സിടന്‍സ്`എന്നൊന്നില്ല എന്നാണല്ലോ അമ്മു പറഞ്ഞത്.

അതേ കോളേജില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന, ബാസ്കറ്റ് ബോള്‍ കളിക്കാരനായ വിദ്യാര്‍ഥിയുടെ മരണം ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നല്ലോ തന്റെ അന്വേഷണം. അന്യ ജാതിക്കാരിയുമായി സ്നേഹത്തിലാണെന്നും അവളോടൊപ്പം ജീവിക്കാന്‍ പോകുന്നുവെന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള ഒരു എഴുത്താണ് തന്നെ ആ അച്ഛന്‍ ആദ്യം കാണിച്ചത്. കത്ത് കിട്ടി കുറച്ചു നാളുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ കൊക്കയിലേക്ക് മറിഞ്ഞ ബസില്‍ നിന്നും കണ്ടെടുത്ത, അഴുകിത്തുടങ്ങിയിരുന്ന ശവങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ തന്റെ മകനെ തിരിച്ചറിയേണ്ടി വന്ന തന്റെ സുഹൃത്ത്‌. അയാളുടെ നിര്‍ബന്ധമായിരുന്നു ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ കണ്ടെത്തണമെന്ന്.

അത് പോലെ ഒരു കത്ത് അവള്‍ തന്റെ അച്ഛനമ്മമാര്‍ക്കും എഴുതിയിട്ടുണ്ടാവും. അത് കൈയില്‍ കിട്ടിയപ്പോള്‍ അവര്‍ കേസ് പിന്‍വലിച്ചു കാണും.

രണ്ടു പേരും ഈ ബന്ധം രഹസ്യമാക്കി വച്ചതെന്തിന്? സുഹൃത്തുക്കള്‍ സഹായിക്കുമായിരുന്നില്ലേ?

ഈ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരം കിട്ടില്ല എന്നുറപ്പ്. അമ്മു ഇനി അത് പറയില്ല. കാരണം അന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ മറവു ചെയ്യപ്പെട്ട മൃതദേഹങ്ങളിലൊന്നു അവളുടെതായിരുന്നിരിക്കണം. അന്നത്തെ ഷോക്കില്‍ അവളെ മറന്ന അവന്റെ അച്ഛനെ കുറ്റപ്പെടുത്താന്‍ തോന്നുന്നില്ല.

പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ഏകാന്തതയില്‍ സിഗരറ്റ് ആസ്വദിച്ചു നില്‍കുമ്പോള്‍ ,തന്റെ ബോധമനസുമായി ഒളിച്ചു കളി നടത്തുകയായിരുന്ന ഓര്‍മ്മയുടെ ശകലം പൊടുന്നനെ അയാള്‍ക്ക് പിടി കൊടുത്തു. ട്രെയിനില്‍ തന്റെ എതിര്‍ വശത്തിരുന്ന പെണ്‍കുട്ടി, അവള്‍ വായിച്ചിരുന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ തലക്കെട്ടില്‍ കയോസ് തിയറി എന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ. പാറിപ്പറന്ന ചുരുണ്ട മുടിയും പൂച്ചക്കണ്ണുകളും യാദൃശ്ചികം മാത്രമോ?

തന്നെ അകാരണമായ ഒരു ഭയം പിടികൂടുന്നത് അയാള്‍ അറിഞ്ഞു.ഐപോഡില്‍ പാട്ട് കേട്ട് കൊണ്ടിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരന്റെ അടുത്തേക്ക്അയാള്‍ വേഗത്തില്‍ നടന്നു.

ഓജോ ബോര്‍ഡ്‌ : നടക്കാതെ പോയ പരീക്ഷണം

2009-11-24T17:45:00.015+01:00

Source: http://www.scorchpyro.co.uk/

ഓജോ ബോര്‍ഡ്‌ (ouija ബോര്‍ഡ്‌). ഉച്ചാരണം 'വീജി ബോര്‍ഡ്‌' എന്ന് കേംബ്രിഡ്ജ് നിഘണ്ടു. 'Ouija' എന്ന പദം Hasbro കമ്പനിയുടെ registered trademark ആണെന്നും, talking board എന്നതാണ് പൊതുവായി പറയുന്ന പേരെന്നും വിക്കി പറയുന്നു. മുകളില്‍ കാണുന്ന തരത്തിലുള്ള ബോര്‍ഡില്‍ ഒരു നാണയം വയ്ക്കുന്നു. എന്നിട്ട് ആത്മാക്കളെ വിളിക്കുന്നു. ഇതിനു എന്തൊക്കെയോ വാചകങ്ങള്‍ ഉരുവിടണം. നാണയം അനങ്ങിയാല്‍ ആത്മാവ് വന്നു എന്നാണത്രേ അര്‍ഥം. അപ്പോള്‍ രണ്ടു പേര്‍ നാണയത്തില്‍ വിരല്‍ വയ്ക്കുന്നു. നാണയത്തെ ആത്മാവ് ഡ്രൈവ് ചെയ്തു ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരം തരും എന്ന് വിശ്വാസികള്‍ പറയുന്നു.

ഈ ബോര്‍ഡ്‌ എന്‍റെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെടുന്നത് ഏഴാം ക്ലാസ്സിലോ മറ്റോ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ദൂരദര്‍ശനില്‍ വന്ന കമല്‍ഹസന്‍റെ 'ഓര്‍മ്മകള്‍ മരിക്കുമോ' എന്ന സിനിമ കണ്ടപ്പോഴാണ്. പുനര്‍ജ്ജന്മം ആണ് പ്രമേയം. അതില്‍ ആത്മാക്കളോട് സംസാരിക്കുവാനുള്ള രീതികള്‍ എന്ന് പറഞ്ഞ് കാണിച്ചവയില്‍ ഒന്ന് ഈ ബോര്‍ഡ്‌ ആയിരുന്നു. സംഗതി കൊള്ളാമല്ലോ എന്ന് തോന്നി. എന്ത് കൊണ്ട് ഒന്ന് പരീക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൂടാ എന്നായി.

ഞാനും അച്ഛനും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളെ പോലെയാണ്. വായ്നോട്ടം മുതല്‍ ലോക രാഷ്ട്രീയം വരെ എന്തിനെപ്പറ്റിയും ഞങ്ങള്‍ സംസാരിക്കും. ഓജോ ബോര്‍ഡ്‌ എന്ന പേരും അച്ഛനാണ് പറഞ്ഞു തന്നത്.

'ഞങ്ങള്‍ ഇത് ചങ്ങനാശ്ശേരി കോളേജില്‍ പഠിക്കുമ്പോ ഹോസ്റ്റലില്‍ വച്ച് പരീക്ഷിച്ചു നോക്കിയതാടാ.. കോയിന്‍ ശരിക്കും അനങ്ങി."

"അതു വെറുതെ... "

"വേണെമെങ്കില്‍ വിശ്വസിച്ചാല്‍ മതി.."

"നമുക്കൊന്ന് നോക്കിയാലോ.. ഒരു ബോര്‍ഡ്‌ എവിടെ കിട്ടും?" പകല്‍ സമയത്ത് ഞാന്‍ ധീരനും ശൂരനുമാണ്. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ മിണ്ടുക പോലും ഇല്ലായിരുന്നു.

"അതൊന്നും വേണ്ട." അച്ഛന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല.

"കോയിന്‍ അനങ്ങിയിട്ടോ ? നിങ്ങള്‍ എന്താ ചോദിച്ചേ?"

"ആവോ.. അപ്പൊ ആരൊക്കെയോ വന്നപ്പോ ഞങ്ങള്‍ അതു നിര്‍ത്തിപ്പോയി.."

അതെയതെ. എന്‍റെ അച്ഛന്‍ ആണല്ലോ. കോയിന്‍ അനങ്ങുന്നത് കണ്ടിട്ടു പിന്നെ ചങ്ങനാശ്ശേരിയുടെ അതിര്‍ത്തി പിന്നിട്ടു കഴിഞ്ഞിട്ടായിരിക്കും തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്.

പിന്നീട്, എഞ്ചിനീയറിംഗ് അഞ്ചാം സെമെസ്ടര്‍ കഴിഞ്ഞു ആറാമത്തെതിലേക്ക് കടക്കുന്നതിനു മുന്‍പുള്ള ഒരു മാസം നീളുന്ന വിന്‍റര്‍ ബ്രേക്കിലാണ് ബോര്‍ഡ്‌ വീണ്ടും ചിന്താവിഷയമാവുന്നത്. ചെന്നൈയിലെ വിശ്വവിഖ്യാതമായ കോളേജിലെ, സസ്യശ്യാമളമായ കാമ്പസിന്‍റെ അങ്ങേ അറ്റത്തു സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഹോസ്റ്റലിന്‍റെ നാലാം നിലയില്‍ ഞാനും ആന്ധ്രാക്കാരായ രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളും മാത്രം. ഞങ്ങള്‍ പ്രോജെക്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നു, എന്നൊക്കെ പറയുന്നു. ബാക്കി എല്ലാവരും വെക്കേഷന് നാട്ടില്‍ പോയിരുന്നു. ആകെയൊരു ശ്മശാന മൂകതയായിരുന്നു. മൂന്നു പേരും വ്യതസ്ത ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മേന്റുകളിലായതിനാല്‍ വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെയെ പരസ്പരം കാണൂ.

ഇടയ്ക്കു ജേര്‍ണല്‍ പേപ്പറുകളും, കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സിമുലെഷനുകളും, പ്രൊഫസറുമായി ചര്‍ച്ചകളും. ബാക്കി മുഴുവന്‍ സമയവും മൂവി മാരത്തോണുകള്‍ക്കും നോവലുകള്‍ക്കും ഗൂഗിള്‍ ടോക്കിനും വീതിച്ചു നല്‍കി. അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഒരു സായാഹ്നത്തില്‍ ബ്രയാന്‍ വൈസിന്‍റെ 'regression therapy'- യെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോഴാണ് ഓജോ ബോര്‍ഡ്‌ ഒരു ബ്രെയിന്‍ വേവ് ആയി എത്തിയത്. എന്ത് കൊണ്ട് ഒന്ന് പരീക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൂടാ?

ബോര്‍ഡ്‌ ഉപയോഗിക്കണമെങ്കില്‍ മിനിമം രണ്ടു പേരെങ്കിലും വേണമെന്ന് ഗൂഗിള്‍ സെര്‍ച്ചില്‍ കണ്ടെത്തി. ആന്ധ്രാക്കാരെ രണ്ടു പേരെയും കാണാനില്ല. ഒടുവില്‍, ഗേള്‍സ് ഹോസ്ടലില്‍ എന്നെപ്പോലെ ബോറടിച്ചിരുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ അറിയിച്ചു. എന്നെക്കാള്‍ യുക്തിവാദിയായ, സിവില്‍ എഞ്ചിനീയരിന്ഗിലെ ബുജിയായ, ഒരു ഐ സി എസ് ഇ പ്രൊഡക്ട്. എങ്കില്‍ നോക്കിയിട്ടു തന്നെ കാര്യം എന്ന് അവളും. സെന്‍ട്രല്‍ ലൈബ്രറിയിലെ അധികം തിരക്കില്ലാത്ത റെഫറന്‍സ് സെക്ഷനില്‍ വച്ച് ആത്മാക്കളെ summon ചെയ്യാമെന്ന് ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു.

ഒരു വെബ്സൈറ്റ് നോക്കി ഞാന്‍ ഓജോ ബോര്‍ഡ്‌ തയ്യാറാക്കി. A മുതല്‍ Z വരെയുള്ള അക്ഷരങ്ങളും, 0 മുതല്‍ 9 വരെയുള്ള സംഖ്യകളും എന്നെക്കൊണ്ടാവുന്ന കല്ലിഗ്രഫിയില്‍ ഒരു വലിയ പേപ്പറില്‍ എഴുതി, പിന്നെ രണ്ടറ്റത്തായി YES, NO എന്നും താഴെ 'BYE' എന്നും. എങ്ങാനും ആത്മാവ് വന്നാല്‍ അതിനെ പറഞ്ഞു വിടണമല്ലോ. രാത്രി എട്ടരക്ക് ലൈബ്രറിയില്‍ കാണാമെന്നു അവളോട്‌ പറഞ്ഞു, ഞാന്‍ അത്താഴത്തിനു മെസ്സ് തുറക്കുന്നത് വരെയുള്ള സമയം ഫലപ്രദമായി വിനിയോഗിച്ച് കിടന്നുറങ്ങി.

മെസ്സില്‍പോയിട്ട് വന്നപ്പോഴേക്കും സമയം എട്ടു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി അല്പം കഴിഞ്ഞു ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പോകാം എന്നാലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴായിരുന്നു ഏറെക്കുറെ ശൂന്യമായ ഹോസ്റ്റല്‍ സോണിലെ നിശബ്ദത ഭഞ്ജിക്കപ്പെട്ടത്.

ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി നോക്കി. ഹോസ്റ്റലിന്റെ വിജനമായ ഇടനാഴിയും, ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നി മിന്നി കത്തുന്ന ട്യൂബ് ലൈറ്റുകളുടെ നിരയും അത്ര അപരിചിതമോ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതോ ആയിരുന്നില്ല. ശബ്ദമായിരുന്നു എന്നെ ഞെട്ടിച്ചത്. നായ്ക്കളുടെ ഓരിയിടലും കാക്കകളുടെ കരച്ചിലും, ഇതിന്റെയൊക്കെ കൂടെ ആ സമയത്ത് പതിവില്ലാത്ത കാറ്റും.

കാമ്പസ് ഒരു നാഷണല്‍ പാര്‍കിന്റെ ഭാഗമാണ്. അവിടെ ഞങ്ങളെക്കൂടാതെ വേറെയും വന്യജീവികളുണ്ട്.

എങ്കിലും അന്നു വരെയുള്ള രണ്ടര വര്‍ഷത്തെ കാമ്പസ് ജീവിതത്തില്‍ ഇത്തരത്തിലൊരു അനുഭവമുണ്ടായിട്ടില്ല എന്ന് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു.

വിയര്‍ത്തു കുളിച്ചു ഞാന്‍ തിരിച്ചു മുറിയില്‍ കയറി. ഞാനുണ്ടാക്കിയ വീജി ബോര്‍ഡ്‌ കംപ്യൂട്ടറിന്‍റെ കാബിനെറ്റിന്‍റെ മുകളിലിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഗൂഗിള്‍ ടോക്കില്‍ കൂട്ടുകാരിയെ വിളിച്ചു , സംഭവം മുഴുവന്‍ വിവരിച്ചു. നിമിഷങ്ങളോളം മൌനം. പിന്നെ അവള്‍ പറഞ്ഞു.

"ആദ്യം ആ ബോര്‍ഡ്‌ കീറിക്കളയു. എന്നിട്ട് ഒരു നല്ല തമാശ സിനിമ പറയു. LAN- ഇല്‍ തപ്പാന്‍... ഇന്ന് ഇനി ഉറങ്ങാന്‍ പറ്റുമോ എന്തോ? മേലാല്‍ ഇത് പോലത്തെ ഐഡിയയുമായി വന്നേക്കരുത്.."

ഞാന്‍ ബോര്‍ഡ്‌ കീറി ഡസ്റ്റ് ബിന്നിലെറിഞ്ഞു. എന്നിട്ട് LAN- ഇല്‍ നിന്ന് സ്റ്റാര്‍ വാര്‍സ് എപിസോഡ് 4,5,6 ഡൌണ്‍ലോഡ് ചെയ്തു.

"ആജ് കി ശ്യാം , (ജോര്‍ജ്) ലുകാസ് കെ നാം .."

ക്യൂക്കന്‍ഹോഫിലെ ട്യൂളിപ് പൂക്കള്‍ - 1

2009-11-21T02:15:00.016+01:00

ഹോളണ്ടില്‍ വസന്തകാലം അതിമനോഹരമാണ്. അതിനു കാരണമോ, ലോക പ്രശസ്തമായ ഡച്ച് ട്യൂളിപ് പൂക്കളും. മാര്‍ച്ച്-ഏപ്രില്‍ സമയത്ത് ഇവിടെ വഴിയരികില്‍ പോലും ഇവര്‍ ട്യൂളിപ് വിത്തുകള്‍ പാകുന്നു. Spring അതിന്റെ പാരമ്യതയിലെത്തുമ്പോഴേക്കും ഇവിടം മുഴുവന്‍ പല നിറത്തിലും തരത്തിലുമുള്ള ട്യൂളിപ്പുകളായിരിക്കും.

ഈ സമയത്ത് മാത്രം തുറക്കുന്ന ക്യൂക്കന്‍ഹോഫിലെ ബോട്ടാണിക്കല്‍ ഗാര്‍ഡന്‍ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. നന്നായി ആസ്വദിച്ചെങ്കിലും, ഏതാനും ആഴ്ചകള്‍ കൂടി കാത്തിരിക്കാമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നി. വസന്തം തുടങ്ങിയിട്ടേയുണ്ടായിരുന്നൊള്ളൂ .

"എവിടെ തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കിയാലും

അവിടെല്ലാം പൂത്ത ട്യൂളിപ്പുകള്‍ മാത്രം ..."

ഒരു മ്യൂസിക്‌ കിയോസ്ക് ... (ഞാന്‍ ഉണ്ടാക്കിയ പേരാ. ശരിക്കുള്ള ഡച്ച് പേര് മറന്നു. അതില്‍ ഒരു ഓര്‍ഗന്‍ പോലുള്ള ഒരു ഉപകരണം എപ്പൊഴും പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.)

ഇവിടെ വസന്തമെത്താന്‍ എന്തേ വൈകിപ്പോയി?

ഡച്ചുകാരുടെ സ്വന്തം വിന്‍ഡ് മില്‍.

അതിന്‍റെ മുകളില്‍ നിന്നൊരു ഷോട്ട്.

മറ്റൊരു ഷോട്ട്.

പിന്നെയുമൊരു ഷോട്ട് .

ഒരു കുഞ്ഞു അരുവി.

മിസ്‌കമ്മ്യൂണിക്കേഷന്‍ :

അവിടെ ഗൈഡോ ഹോസ്റ്റോ മറ്റോ ആയിരുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയോട്:

"The flowers are just beautiful."

"Ja. Bedankt. " (Yes. Thank you.)

"Are they all tulips?"

"Ja."

".. or are there some other flowers too?"

"Ja."

"Do you mind taking a picture with us?"

(ആ ഫോട്ടോ ഇവിടെ പോസ്റ്റുന്നില്ല)

തുടരും.

എലെക്ട്ര കോംപ്ലക്സ്‌

2009-10-24T13:51:00.002+02:00

ടീച്ചര്‍ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിലേക്ക്‌ കയറുമ്പോള്‍ മഴ തകര്‍ത്തു പെയ്യുകയായിരുന്നു. കാറ്റത്തു കമ്പിയൊടിഞ്ഞു പോയ ത്രീ ഫോള്‍ഡ്‌ കുട ഒരു മൂലയില്‍ ചാരി വച്ച്, സഹപ്രവര്‍ത്തകരെ നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചെന്നു വരുത്തി.

"സമയം പത്തര കഴിഞ്ഞല്ലോ. എന്താ ടീച്ചര്‍ക്കും കൃത്യനിഷ്ഠ ഇല്ലാതായോ?" സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ ആരോടെന്നില്ലാത്തതു പോലെ പറഞ്ഞു. മറുപടിയുണ്ടായില്ല എന്ന കാര്യം ടീച്ചറെ വര്‍ഷങ്ങളായി പരിചയമുള്ള അധ്യാപകരെ തെല്ലൊന്നു tഅമ്പരിപ്പിക്കാതിരുന്നില്ല.

പ്യൂണ്‍ മുന്നില്‍ കൊണ്ട് വച്ച ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ട് ടീച്ചര്‍ സഹപ്രവര്‍ത്തകരെ ശ്രദ്ധിച്ചു. വെള്ളിയാഴ്ചയായതിന്റ ആലസ്യം എല്ലാവരിലുമുണ്ട്. ഉച്ച കഴിഞ്ഞേ തനിക്കു ക്ലാസ്സ്‌ ഉള്ളു. കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെ ടെസ്റ്റ്‌ പേപ്പറുകള്‍ നോക്കാന്‍ സമയമുണ്ട്. മുന്നില്‍ ഒരു ടെസ്റ്റ്‌ പേപ്പര്‍ ബുക്ക്‌ തുറന്നു വച്ച്, ചുവന്ന മഷിയുള്ള റെയ്നോഡ്‌സ് പേനയുമെടുത്ത് ടീച്ചര്‍ ഉത്തരങ്ങള്‍ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

കണക്ക് തനിക്കു എന്നും ഇഷ്ടമായിരുന്നല്ലോ. മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ സ്റ്റഡി ഗൈഡുകള്‍ മന:പാഠമാക്കേണ്ട ആവശ്യം തനിക്കുണ്ടാവാറില്ല . കുട്ടികളുടെ കുഴയ്ക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളെയൊന്നും ഭയക്കാറുമില്ല . അത് അധ്യാപനത്തില്‍ ഇരുപതു വര്‍ഷത്തെ പരിചയം കൊണ്ട് മാത്രമല്ലെന്ന് ടീച്ചര്‍ക്കറിയാം. പക്ഷെ, പ്രക്ഷുബ്ധമായിരുന്ന മനസ്സ് എകാഗ്രമാകുവാന്‍ വിസമ്മതിച്ചു.

മഴവെള്ളം വീണു കുതിര്‍ന്നിരുന്ന സീമന്ത രേഖയിലെ സിന്ദൂരം നെറ്റിയിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നു എന്ന് മനസിലാക്കി, തുടച്ചു കളയാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് സഹപ്രവര്‍ത്തക ഇടപെട്ടത്.

"എന്താ ടീച്ചറെ, ഇങ്ങനെ സിന്ദൂരം മായ്ച്ചു കളയാന്‍ പാടുണ്ടോ?"

അവിടെ തുടങ്ങിയ അവരുടെ സംസാരം കാട് കയറി, സ്ഥിരം പരദൂഷണങ്ങളും കഴിഞ്ഞ് ശിഥിലമാകുന്ന കുടുംബ ബന്ധങ്ങളും സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളില്‍പ്പോലും സുരക്ഷിതരല്ലാത്ത പെണ്‍കുട്ടികളും വരെയെത്തി. പതിവില്‍ നിന്ന് വിപരീതമായി കാര്യമായ പ്രതികരണമൊന്നും വരാതായപ്പോള്‍ അവര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.

"ടീച്ചര്‍ക്കെന്തു പറ്റി ഇന്ന് ? സുഖമില്ലേ? "

"ഒരു തലവേദന. സാരമില്ല."

പഠിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ പരദൂഷണത്തില്‍ വൈദഗ്ദ്ധ്യമുള്ള സുഹൃത്തിനോട് തന്റെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ പറയേണ്ട എന്ന് ടീച്ചര്‍ തീരുമാനിച്ചു. തലവേദനയെയും മൈഗ്രെയിനെയുമൊക്കെക്കുറിച്ച് ഒരു ലക്ചര്‍ പ്രതീക്ഷിചെന്കിലും സുഹൃത്തിനു മറ്റൊരു ഇരയെ കിട്ടിയത് കൊണ്ട് ടീച്ചര്‍ രക്ഷപെട്ടു.

ഭര്‍ത്താവും, ഹോസ്റ്റലില്‍ താമസിച്ചു പഠിക്കുന്ന മകനും, പ്ലസ്‌ ടുക്കാരിയായ മകളും അടങ്ങുന്ന സന്തുഷ്ട കുടുംബമായിരുന്നു ടീച്ചറുടേത്. പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കരായ കുട്ടികള്‍ . സമൂഹത്തില്‍ നിലയും വിലയുമുള്ള ഭര്‍ത്താവ്. അല്ലലേതുമില്ലാത്ത ജീവിതം. എങ്കിലും കഴിഞ്ഞ നാളുകളിലെ ചില തിരിച്ചറിവുകള്‍ തന്നെ പിടിച്ചുലച്ചിരിക്കുന്നു. ഭര്‍ത്താവിന്റെയും മകളുടെയും സ്വഭാവങ്ങളിലുള്ള മാറ്റം ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. എലെക്ട്ര കോംപ്ലക്സിനെയും ഈഡിപ്പസ് കോംപ്ലക്സിനെയുമൊക്കെപ്പറ്റി ടീച്ചര്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതില്‍ പിശുക്ക് കാണിക്കുന്നത് കൊണ്ടായിരിക്കാം, താന്‍ വാല്‍സല്യ നിധിയായ അമ്മയോ സ്നേഹമയിയായ ഭാര്യയോ ആയിരുന്നില്ല. സ്വതവേ ഗൌരവം. "ഇവള്‍ ആണായി ജനിക്കേണ്ടതായിരുന്നു " എന്ന് പണ്ട് അമ്മ പറയുമായിരുന്നല്ലോ. പഠനകാലത്ത് പൈങ്കിളികവിതകള്‍ വായിക്കുകയോ പ്രണയാര്‍ദ്രമായ മനസ്സുമായി സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കാണുകയോ കൂട്ടുകാരികള്‍ ചെയ്യാറുള്ളത് പോലെ "മഴയുടെ സംഗീതം"ആസ്വദിക്കുകയോ ചെയ്യാത്ത തനിക്കു കഠിന ഹൃദയ എന്നൊരു പേരും വീണിരുന്നു.

താന്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ടു പേര്‍ ..തെറ്റ് ആരുടെതാണ്? തന്റെ അത്മാര്‍ത്ഥത അവര്‍ക്ക് മനസിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെന്നുണ്ടോ? ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ ....

"ടീച്ചറെ, സുഖമില്ലെന്കില്‍ വീട്ടില്‍ പൊയ്ക്കോളു. 10 A അല്ലെ ഉച്ച കഴിഞ്ഞു ക്ലാസ്സ്‌? ഞാന്‍ നോക്കിക്കൊള്ളാം. " സഹപ്രവര്‍ത്തക സഹായഹസ്തവുമായി വീണ്ടും. "പൊയ്ക്കോളു.. ടീച്ചര്‍ക്കാണെങ്കില്‍ ലീവുണ്ടല്ലോ? " പതിവില്ലാത്ത ഈ ഭാവമാറ്റം സുഹൃത്തുക്കള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ആരോടെങ്കിലും ഒന്ന് പറഞ്ഞാല്‍...

"സാരമില്ല." ടീച്ചര്‍ ജോലി തുടരാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

അത്താഴമുണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ അടുക്കളയില്‍ തന്നോടു സംസാരിച്ചു നില്കാറുള്ള ഭര്‍ത്താവ്, കുറച്ചു ദിവസമായി മകളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോകുന്നു. എന്താണ് അവളോട്‌ ഇത്ര സംസാരിക്കാന്‍? അതും ഇത്ര ശബ്ദം താഴ്ത്തി. താന്‍ ചോദിച്ചാല്‍ രണ്ടു പേരും ഒഴിഞ്ഞു മാറുന്നു.

തന്നെ അലട്ടുന്ന സമസ്യയെ പല കോണുകളിലൂടെ വീക്ഷിച്ച്, അപഗ്രഥിച്ച്, സ്വീകാര്യമായ ഒരു ഉത്തരത്തില്‍ എത്തിച്ചേരാന്‍ ടീച്ചര്‍ ശ്രമിച്ചു. ചില സാധ്യതകള്‍ തന്നെ അന്ധാളിപ്പിക്കുകയോ ഭയപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യുന്നു. എന്തൊക്കെയോ മുന്‍വിധികള്‍ തന്റെ യുക്തിയെ സ്വാധീനിക്കുന്നുവോ? പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കുന്നതും വായിച്ചറിയുന്നതുമൊക്കെ അത്തരം വാര്‍ത്തകളും.

അന്ന് അയാള്‍ ഉച്ചഭക്ഷണം വേണ്ടായെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. ഹാഫ് ഡേ ലീവ്‌ ആണത്രേ. മകള്‍ സ്കൂളില്‍ നിന്ന് ഉച്ചക്ക് മുന്‍പെത്തുമെന്ന് അറിയാവുന്നതുമാണ്. ടീച്ചര്‍ ഉറപ്പിച്ചു, വീട്ടില്‍ എത്തണം, എത്രയും പെട്ടെന്ന്. ഇനിയും അപഗ്രഥിച്ച് മനസിനെ കൂടുതല്‍ ആകുലമാക്കേണ്ടതില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ഓട്ടോ റിക്ഷയില്‍ വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോള്‍ ഈ തീരുമാനത്തില്‍ ഉറച്ചു നില്‍കാന്‍ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും വിഹ്വലതകള്‍ മനസിനെ വീണ്ടും അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഗേറ്റിനു പുറത്തു ഓട്ടോ എത്തുമ്പോള്‍ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴ. ഭര്‍ത്താവിന്റെ ബൈക്ക് പോര്‍ച്ചിലുണ്ട്. ടീച്ചര്‍ മഴ കാര്യമാക്കാതെ വീട്ടിലേക്കോടിക്കയറി. കുട സ്കൂളില്‍ വച്ച് മറന്നിരിക്കുന്നു. മുന്‍വാതില്‍ അകത്തു നിന്നും പൂട്ടിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. അകത്തു കടന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ മകളുടെ മുറിയില്‍ വെളിച്ചമുണ്ട്. വാതില്‍ ചാരിയിട്ടെയുള്ളൂ. ടീച്ചര്‍ ഒരു നിമിഷം വാതിലിനു മുന്നില്‍ പരിഭ്രമിച്ചു നിന്നു. ഉള്ളില്‍ അവര്‍ സംസാരിക്കുന്നതൊന്നും കേള്‍ക്കുന്നില്ല. രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ചു തള്ളിത്തു‌റക്കുക തന്നെ... കട്ടിലില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ഭര്‍ത്താവു ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. ഭാര്യയുടെ അപ്രതീക്ഷിതമായ കടന്നു വരവ് അയാളെ ഞെട്ടിച്ചിരുന്നു.

അയാളുടെ കൈയിലിരുന്ന കാര്‍ഡ്‌ ടീച്ചര്‍ കണ്ടു. "ഹാപ്പി ബര്‍ത്ത്ഡേ, ടീച്ചര്‍" എന്ന് ഭംഗിയുള്ള അക്ഷരങ്ങളില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്നു. മേശയില്‍ വച്ചിരുന്ന ഒരു കേക്ക് അലങ്കരിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്ന മകളും ഒന്ന് ഞെട്ടി. തനിക്കിഷ്ടപെട്ട ചോക്ലേറ്റ് ഫ്ലേവര്‍ ആണല്ലോ അത് എന്ന് ടീച്ചര്‍ക്ക് മനസിലായി. നിരാശയുടെ നിഴല്‍ വീണ പുഞ്ചിരിയായിയായിരുന്നു മകളുടെ മുഖത്ത്‌.

"ഈ അമ്മയുടെ ഒരു കാര്യം...സര്‍പ്രൈസ് പാര്‍ട്ടി കുളമാക്കി.. എത്ര ദിവസത്തെ പ്ലാനിംഗ് ആണെന്നറിയാമോ?" എന്നിട്ട് അവള്‍ അമ്മയുടെ കവിളത്ത് ഒരുമ്മ സമ്മാനിച്ചു.

ആകെ നനഞ്ഞൊലിച്ചു നിന്നിരുന്നത് കൊണ്ട്, തന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞത്‌ അച്ഛനും മകളും ശ്രദ്ധിച്ചു കാണില്ല എന്ന് കരുതി ടീച്ചര്‍ സമാധാനിച്ചു . ഗൗരവം വിടാതെ അവര്‍ അവളുടെ നെറുകയില്‍ ചുംബിച്ചു.

തേക്കടി ബോട്ട് ദുരന്തം - ഒരു അപഗ്രഥനം

2009-10-20T17:38:00.006+02:00

Aries Group എന്ന Ship Design & Consultancy Firm- ഇന്റെ CEO-യും നേവല്‍ ആര്‍ക്കിടെക്ടുമായ സോഹന്‍ റോയ് നടത്തിയ പത്ര സമ്മേളനം..

കമ്പനിയുടെ യൂട്യൂബ് ചാനലില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയത് ...

ഒരു കുഞ്ഞു കള്ളക്കേസ്‌

2009-10-12T15:05:00.007+02:00

വൈക്കം താലൂക്കിലെ ഒരു സി.ബി.എസ്‌.ഇ സ്കൂളിലാണ് കഥ നടക്കുന്നത്. ഞാന്‍ അന്ന് മൂന്നാം ക്ലാസ്സ്‌ വിദ്യാര്‍ത്ഥി. ഞങ്ങള്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ വളരെ ചെറുതായിരുന്ന അവിടം ഇപ്പോള്‍ പ്രശസ്തമാണ് . അന്നത്തെ കൂട്ടുകാര്‍ അധികവും ഇപ്പോള്‍ വെറും പരിചയക്കാര്‍ മാത്രം. എങ്കിലും, ക്ലാസ്സിലെ 13 പേരെയും ഇപ്പോഴും നല്ല ഓര്‍മ്മയുണ്ട് .

രണ്ടാം ക്ലാസ്‌ വരെ സ്റ്റേറ്റ് സിലബസ്‌ സ്കൂളില്‍ നന്നായി ഉഴപ്പിയ ശേഷമാണു എന്നെ ഇവിടെ ചേര്‍ക്കുന്നത്. മക്കള്‍ സി.ബി.എസ്‌.ഇ പഠിക്കണം എന്ന് അച്ഛനായിരുന്നു നിര്‍ബന്ധം, അമ്മ ഒരു മലയാളം മീഡിയം സ്കൂളില്‍ അധ്യാപിക ആയിരുന്നിട്ടു പോലും. അവിടുത്തെ കനത്ത ഫീസും അച്ഛനെ പിന്തിരിപ്പിച്ചില്ല . അങ്ങനെ, തേപ്പുപെട്ടി കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഇളം നീല ഷര്‍ട്ടും കടും നീല ട്രൌസറും സാന്റക് ചെരുപ്പും ഉപേക്ഷിച്ചു, തേച്ചു വടിയാക്കിയ വെള്ള ഷര്‍ട്ടും വെള്ള ട്രൌസറും വെള്ള സോക്ക്സും വെള്ള കാന്‍വാസ് ഷൂവും ആയി വേഷം. ആകെ ഒരു വെള്ള മയം. അങ്ങനെ ക്ലാസ്സില്‍ പതിമൂന്നാമനായി ഞാന്‍ ഏറ്റവും അവസാനത്തെ സീറ്റ്‌ കയ്യടക്കി. എങ്ങനെയെങ്കിലും ജീവിച്ചു പോവുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു ഉദ്ദേശ്യം.

ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സ്‌ ലീഡര്‍ ആണ് കഥാനായിക. അവളെ സീത എന്ന് വിളിക്കാം. ഒന്നാം ക്ലാസ്സ്‌ മുതല്‍ അവിടെ പഠിക്കുന്ന കുട്ടി. സ്ഥിരമായി ഒന്നാം റാങ്ക്. അധ്യാപകരുടെ കണ്ണിലുണ്ണി . ക്ലാസിലെ ഒന്നാം നിരയിലാണ് അവളുടെ സ്ഥിരം സ്ഥാനം.

എനിക്ക് നല്ല മാര്‍ക്ക്‌ കിട്ടുക എന്നത് അമ്മക്ക് ഒരു അഭിമാന പ്രശ്നം കൂടിയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ സഹപ്രവര്‍ത്തകയുടെ മകനുമുണ്ടായിരുന്നു എന്റെ ക്ലാസ്സില്‍. അവനാണെന്കിലോ ഒരു പഠിപ്പിസ്റ്റും. അങ്ങനെ സ്ഥിരമായി പഠിക്കുക എന്ന ഏര്‍പ്പാടിന്റെ ആരംഭമായി. പിന്നെ, അത്യാവശ്യം ബുദ്ധിജീവിയായ അച്ഛന്റെ സഹായസഹകരണങ്ങള്‍ കൂടിയായപ്പോള്‍ എനിക്കും മാര്‍ക്ക്‌ കിട്ടാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ വിചാരിച്ച പോലെയല്ലല്ലോ എന്ന് എനിക്കും കൂട്ടുകാര്കും , എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും പോലും, തോന്നിത്തുടങ്ങി. അങ്ങനെ അതും സംഭവിച്ചു. ടെസ്റ്റ്‌ പേപ്പറുകളില്‍ സീത രണ്ടാം സ്ഥാനത്തേക്ക് പിന്തള്ളപ്പെട്ടു . ക്ലാസ്സ്‌ ടീച്ചര്‍ എനിക്ക് സീതയുടെ തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിലേക്ക് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ തന്നു. പിന്‍ നിരയിലെ കൂട്ടുകാരുടെ യാത്രയയപ്പും കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ ലീടറിന്റെ അടുത്തേക്ക് മാറി.

സീതയും ഞാനും സുഹൃത്തുക്കളായെങ്കിലും, അവളെ സോപ്പിട്ടു നിര്‍ത്തണം എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി. ലീഡര്‍ അല്ലെ, ക്ലാസ്സില്‍ സംസാരിച്ചവരുടെ പേരെഴുതുമ്പോള്‍ എന്റെ പേരും ചേര്‍ത്താലോ? അവളോട്‌ വഴക്കുണ്ടാക്കുന്നവരുടെയൊക്കെ പേരുകള്‍ ലിസ്റ്റില്‍ സ്ഥാനം

പിടിക്കുമായിരുന്നു .

ഓണപ്പരീക്ഷക്കു സീതയെ, ചെറിയ മാര്‍ജിനിലാനെന്കിലും, തോല്‍പ്പിച്ച് ഒന്നാമതെത്തി ചരിത്രം സൃഷ്ടിച്ചപ്പോഴാണ് അച്ഛന്‍ ആ സമ്മാനം തന്നത്. വലിയ സംഭവം ഒന്നുമല്ല - ഒരു റബ്ബര്‍. സാധാരണ കാമലിന്‍ റബ്ബര്‍ ഒന്നുമല്ല. സ്ട്രോബെറിയുടെ നിറവും മണവുമുള്ള, സ്മൈലി എന്നോ മറ്റോ എഴുതിയിരുന്ന ഒരു സുന്ദരന്‍ റബ്ബര്‍. അതുപയോഗിച്ചു മായ്ച്ചാലും സ്ട്രോബെറി സുഗന്ധം. അനിയനും കിട്ടി അത് പോലൊന്ന്. പക്ഷെ ഓറഞ്ച് ഫ്ലേവര്‍.

എന്റെ റബ്ബര്‍ ക്ലാസ്സില്‍ വന്‍ ഹിറ്റായി. എല്ലാവര്ക്കും അറിയണം, അതെവിടുന്നു വാങ്ങിച്ചു, എത്ര രൂപയായി എന്നൊക്കെ. ഞാനുണ്ടോ പറയുന്നു? "ക്ലാസ്സില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒരു സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാര്‍ മതി." അല്ല പിന്നെ.

ഇടയ്ക്കു ഞാന്‍ അനിയന്റെ ഓറഞ്ച് ഫ്ലേവര്‍ റബ്ബര്‍ കൊണ്ട് വന്നും ഷൈന്‍ ചെയ്തു. പകരം എന്റേത് അവന്റെ ബോക്സില്‍ വയ്ക്കുമായിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ അവന്റെ ഓറഞ്ച് റബ്ബറിന് പകരം സ്ട്രോബെറി കണ്ടപ്പോള്‍ യു കെ ജി ക്കാരന് സംശയം. "അത് പിന്നെ .. അത് അങ്ങനെയാ.. നിറം മാറും.." ചേട്ടായി പറഞ്ഞത് അവന്‍ അങ്ങ് വിശ്വസിച്ചു.

ഒരു ദിവസം ക്ലാസ്സില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ സീതയും ലക്ഷ്മിയും തമ്മില്‍ വഴക്ക്. ന്യായം ലക്ഷ്മിയുടെ ഭാഗത്തായതിനാല്‍ ഞാന്‍ അവളുടെ പക്ഷം പിടിച്ചു.(അവള്‍ വലിയ കണ്ണുകളും നീണ്ട മുടിയുമുളള ഒരു സുന്ദരിക്കുട്ടിയായിരുന്നു എന്നത് എന്നെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടേയില്ല. ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളല്ലേ?) ഒടുവില്‍ ലീടറിനു തോല്‍വി സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.

രണ്ടു ദിവസം സീത എന്നോട് മിണ്ടിയില്ല. ഞാനും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല. അവള്‍ക്ക് മായ്കാന്‍ എന്റെ റബ്ബര്‍ കൊടുക്കേണ്ട എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. എന്റെ അടുത്താണോ കളി. അതോടെ ഞാനും ലക്ഷ്മിയും ആയി കൂട്ട്. അവള്‍ക്ക് ഞാന്‍ ആ രഹസ്യം പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. " റബ്ബര്‍ എന്റെ അച്ഛന്‍ എറണാകുളത്തൂന്നു മേടിച്ചോണ്ട് വന്നതാ. മറ്റേതു അനിയന്റെയാ. ഞാന്‍ ഇടയ്ക്കു എടുക്കും. അവനു എന്നെ പേടിയായത് കൊണ്ട് കുഴപ്പമില്ല."

ഒരു ദിവസം പി റ്റി കഴിഞ്ഞുള്ള അവസാനത്തെ അവറിലാണ് ഞാന്‍ ആ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന സത്യം മനസിലാക്കിയത് - എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട റബ്ബര്‍ കാണാനില്ല! ഫ്രീ പീരീഡ്‌ ആയിരുന്ന കൊണ്ട് ഞാനും ലക്ഷ്മിയുള്‍പടെയുള്ള കൂട്ടുകാരും ക്ലാസ്സ്‌ റൂം മുഴുവന്‍ തിരഞ്ഞു. കിട്ടിയില്ല. സാധാരണ ഈ വക കാര്യങ്ങളില്‍ ഇടപെടാത്ത സീത ആണ് നൂതനമായ ആശയം മുന്നോട്ടു വച്ചത് . എല്ലാവരുടെയും ബാഗുകള്‍ തിരയുക, അതും ക്ലാസ്സ്‌ ടീച്ചറുടെ സാന്നിധ്യത്തില്‍.

"അത് വേണോ?" എനിക്ക് സംശയം. "വേണം." തിരുവായ്ക്ക് എതിര്‍വാ ഇല്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമില്‍ പരദൂഷണം പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന രോഹിണി ടീച്ചര്‍ ക്ലാസ്സിലെത്തി. വെറും ഒരു റബ്ബര്‍ അല്ലെ , പോട്ടെന്നു വയ്കാന്‍ വയ്യേ എന്ന് എന്നോടൊരു ചോദ്യം.

നല്ല പൊക്കവും വണ്ണവും bass ഉള്ള ശബ്ദവുമുള്ള ടീച്ചര്‍, ഗൌരവത്തോടെ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ എന്റെ 'മനസ്സലിഞ്ഞു'.

"അതെ... സാരമില്ല .." ക്ലാസ്സിലെ എന്റെ മറ്റു കൂട്ടുകാര്‍ സമ്മതിക്കുന്നില്ല. അങ്ങനെ ബാഗുകള്‍ പരിശോധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

പല രഹസ്യങ്ങളും വെളിച്ചത്തു വന്നു. അപ്പുവിന്റെ ബാഗില്‍ നിന്ന് കിട്ടയത് പൊട്ടിക്കാത്ത ഒരു കൂട് ഗ്ലുകൊസ് ബിസ്കറ്റ്‌ . "ഞാന്‍ ഈ നാട്ടുകാരന്‍ അല്ല" എന്ന മട്ടില്‍ അവന്‍ ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. റസിയയുടെ ബാഗില്‍ പുതിയ ബാലരമ... ക്ലാസ്സില്‍ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന കളര്‍ ചോക്കിന്റെ കഷ്ണങ്ങള്‍ എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു എന്ന് അനുവിന്റെ ബാഗ്‌ കാണിച്ചു തന്നു ..

ഒടുവില്‍ റബ്ബര്‍ കണ്ടെത്തി ...ലക്ഷ്മിയുടെ ബാഗില്‍ നിന്ന്!

അവള്‍ എന്തൊക്കെയോ പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.." ഞാന്‍ അല്ല" . "ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല.." അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

"സാരമില്ല. ഇനി ആവര്‍ത്തിക്കാതിരുന്നാല്‍ മതി." ടീച്ചര്‍ അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു, സീറ്റില്‍ കൊണ്ട് പോയി ഇരുത്തി. ഞാന്‍ പിന്നെ ലക്ഷ്മിയോട് അധികം സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. അവള്‍ എന്തെങ്കിലും പറയാന്‍ വന്നപ്പോഴൊക്കെ ഒഴിഞ്ഞു മാറി. എന്റെ റബ്ബര്‍ മോഷ്ടിച്ചതെനിക്കാള്‍, എന്റെ കൂട്ടുകാരിയാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു അവള്‍ എന്നെ പറ്റിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന വിശ്വാസമാണ് എട്ടു വയസുകാരനായിരുന്ന എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചത്.

അടുത്ത വര്‍ഷം മുതല്‍ സ്കൂളിലെ ഡൊണേഷന്‍ കൂട്ടാന്‍ തീരുമാനിച്ചതോടെ അച്ഛന്‍ ഞങ്ങളെ മറ്റൊരു സ്കൂളിലേക്ക് മാറ്റി. അങ്ങനെ ഒരു വര്‍ഷത്തെ പഠനത്തിന്‌ ശേഷം ഞാന്‍ ആ സ്കൂളിനോടും കൂട്ടുകാരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു.

ലക്ഷ്മിയെ പിന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല, ഇപ്പോള്‍ എവിടെയാണെന്നും അറിയില്ല. മറ്റു പലരും ഇപ്പോഴും സുഹൃത്തുക്കള്‍. കുറച്ചു മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് സീതയുമായി ഫോണില്‍ സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഈ സംഭവം ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു.

"എനിക്ക് ഓര്‍മ്മ വരുന്നില്ലല്ലോ.." രണ്ടു നിമിഷത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം അവള്‍ പറഞ്ഞു, "ഞാന്‍ നിന്നെ അങ്ങോട്ട്‌ വിളിക്കാം.. എനിക്ക് കുറച്ചു തിരക്കുണ്ട്‌.." അവള്‍ കാള്‍ ഡിസ്കണക്റ്റ്‌ ചെയ്തു.

ഗണിത ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ പ്രണയ ഗാനം

2009-09-29T20:09:00.002+02:00

".. we are a finite simple group of order two.."

ഗണിതം കുറച്ചധികം പഠിച്ചാല്‍ , ഇങ്ങനെയും പ്രണയ ഗാനം പാടാം ...
ലിറിക്സ് കലക്കിയിട്ടുണ്ട് ..
ഏതെങ്കിലും mathematician - നെ പ്രോപോസ് ചെയ്യണോ?
ധൈര്യമായി ഈ പാട്ട് പാടി നോക്കു.
മിക്കവാറും പുള്ളി/പുള്ളിക്കാരി 'യേസ്' പറയും ... (പരീക്ഷിച്ചു നോക്കാന്‍ അവസരം കിട്ടിയിട്ടില്ല)

എയിറ്റ്‌ പോയിന്റ്‌ സംവണ്‍

2009-09-29T01:35:00.008+02:00

ഇംഗ്ലീഷ് ബ്ലോഗില്‍ എഴുതിത്തുടങ്ങി ...
മലയാളത്തിലും ഉടന്‍ തുടങ്ങാന്‍ ആഗ്രഹമുണ്ട് ...
(അഥവാ ആരെങ്കിലും വായിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ) ചേതന്‍ ഭഗത്തിന്റെ നോവലുമായി താരതമ്യം ചെയ്യരുത് എന്ന് അപേക്ഷ .. അങ്ങേരു പുലി, നമ്മള്‍ വെറും സാദാ ബ്ലോഗര്‍ ...

ഈ കൊളാഷ്‌ കൂട്ടുകാരന്‍ അപ്പുവിന്റെ ശേഖരത്തില്‍ നിന്ന് ...

ചന്ദ്രനില്‍ വെള്ളം കണ്ടെത്തിയതാര്?

2009-09-25T23:38:00.013+02:00

ഇതൊരു ഗൌരവമേറിയ പോസ്റ്റ്‌ അല്ല. തലക്കെട്ട് തെറ്റിദ്ധാരണാജനകമെങ്കില് ക്ഷമിക്കുക . (എന്തായാലും വന്നില്ലേ? ചുമ്മാ വായിചൂടെ?)

നാസ ചന്ദ്രയാനില്‍ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്ന മൂണ്‍ മിനറളജി മാപ്പര്‍ (M3) ആണ് ചന്ദ്രനിലെ ജലാംശം സ്ഥിരീകരിച്ചതെന്നും , ഇന്ത്യയുടെ മൂണ്‍ ഇംപാക്റ്റ്‌ പ്രോബ് ഇത് മുന്‍പേ അറിഞ്ഞുവെന്നും വാര്‍ത്തകള്‍ കണ്ടു .

“Water on the moon means molecules of water and hydroxyl that interact with molecules of rock and dust specifically in the top millimetres of the moon’s surface.” ഇത് M3 യുടെ Principal Investigator- ഉം Brown University- ഇല്‍ പ്രൊഫസറുമായ Carle Pieters പറഞ്ഞത്. (എന്റെ വോകാബുലറി വച്ച് ഇത് മലയാളത്തില്‍ ആക്കാന്‍ മുതിരുന്നില്ല .)

എന്നാല്‍ നീല്‍ ആംസ്ട്രൊങ് ചന്ദ്രനില്‍ ഇറങ്ങുന്നതിനു പതിനഞ്ച് വര്‍ഷം മുന്‍പ്, 1954-- ഇല്‍ , ബെല്‍ജിയന്‍ കാര്ട്ടൂനിസ്റ്റായിരുന്ന Hergé (Georges Prosper Remi) , Explorers on the Moon എന്ന Tintin കോമിക്കില്‍ ഇതേപ്പറ്റി പറഞ്ഞിരുന്നു .

മൂണ്‍ റോക്കറ്റും സ്പേസ് സ്യൂട്ടും മുതല്‍ സൂക്ഷ്മമായ കാര്യങ്ങളില്‍ പോലും Hergé -ഇന്റെ ശാസ്ത്രീയമായ കൃത്യതക്ക് വേണ്ടിയുള്ള നിഷ്കര്‍ഷ വ്യക്തമാണ്. അക്കാലത്ത് ലഭ്യമായിരുന്ന ശാസ്ത്ര വിജ്ഞാനം ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു .

ചന്ദ്രനില്‍ ഐസ് രൂപത്തില്‍ ജലാശം ഉള്ളതായാണ് ടിന്റിന്‍ കണ്ടെത്തുന്നത് .

ആദ്യം stalactite-ഉകളും stalagmite - ഉകളും...

പിന്നെ ഐസ് ...

മഹത്തായ സയന്‍സ് ഫിക്ഷന്‍ എന്നൊന്നും പറയാന്‍ സാധിക്കില്ലെങ്കിലും അതീവ രസകരമായിരുന്നു ആ കഥ എന്നോര്‍മ്മിക്കുന്നു.

ഏതാണ്ട് 10 വര്‍ഷം മുന്‍പാണ് Explorers on the Moon വായിച്ചത് . ഈയിടെ അതിന്റെ animated സിനിമ കണ്ടിരുന്നു. ബുക്ക്‌ വായിക്കുന്നതിന്റെ പകുതി രസം പോലും തോന്നിയില്ല. അക്കാലത്ത് ടിന്റിന്റെ എല്ലാ കഥകളും വായിച്ചു തീര്‍ത്തിരുന്നു. അച്ഛന്‍ എറണാകുളം പബ്ലിക്‌ ലൈബ്രറിയില്‍ നിന്ന് എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും രണ്ടോ മൂന്നോ ടിന്റിന്‍ ബുക്കുകള്‍ കൊണ്ട് വരുമായിരുന്നു. Prisoners of the Sun ആയിരുന്നു എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കഥ.

സ്പീല്‍ബെര്‍ഗ് The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn എന്ന സിനിമ ഒരുക്കുന്നു. 3D animation ആണെന്നു കേട്ടു. 2011- ഇല്‍ പുറത്തിറങ്ങും . കാത്തിരിക്കാം. (അല്ലാതിപ്പോ എന്ത്
ചെയ്യാന്‍ ?)

ഈ മനോരമയുടെ ഒരു കാര്യം ...

2009-07-27T16:58:00.006+02:00

എന്തായാലും പിന്നീട് തിരുത്തിയെന്ന് തോന്നുന്നു ....
ലിങ്ക് ഇവിടെ .... ഈ പേജില്‍ പ്രിന്റ്‌ കൊടുത്തപ്പോള്‍ രാഷ്ട്രപിതാവ് എന്ന് ശരിയായി കാണിച്ചു ....

ഇവിടുത്തെ പോലെ അവിടെയും?

2009-07-24T11:27:00.011+02:00

... അതോ ഇവിടുത്തെക്കാള്‍ കഷ്ടമാണോ ?..

Seouls National Assembly-ഇലെ അംഗങ്ങളുടെ ശക്തമായ പ്രതിഷേധ പ്രകടനം ...മുന്‍പ് നമ്മുടെ പാര്‍ലമെന്റില്‍ സംഭവിച്ചത് പോലെ ...

വീണ്ടും ചില ഡച്ച്‌ കാഴ്ചകൾ - റോട്ടർഡാം

2009-07-13T23:02:00.030+02:00

റോട്ടർഡാം - യൂറോപ്പിലെ എറ്റവും വലിയ തുറമുഖം ഇവിടെയാണ്‌. 2004 വരെ ലൊകത്തിലെ എറ്റവും തിരക്കേറിയ തുറമുഖവും port of Rotterdam ആയിരുന്നു. ഹോളണ്ടിലെ ഞങ്ങളുടെ രണ്ടാമത്തെ യാത്ര അങ്ങോട്ടായിരുന്നു. പ്ലാൻ ചെയ്യുന്ന സ്വഭാവം കൂട്ടത്തിൽ ആർക്കുമില്ലായിരുന്നതു കൊണ്ടും, കാലവസ്ഥ ചതിച്ചതു കൊണ്ടും യാത്ര നന്നായി ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റിയില്ല.

അത്യാവശ്യം യൂറോസ്‌ പൊടിച്ചു ടിക്കറ്റ്‌ വാങ്ങി, ഡെൽഫ്റ്റ്‌ Centrum സ്റ്റേഷൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ചെന്നൈക്കാരൻ സുഹൃത്തിനു ആകെ ഒരു ഗൃഹാതുരത്വം. ചെന്നൈ സെൻട്രലിന്റെ ഓർമ്മകൾ അയവിറക്കിക്കൊണ്ട്‌ അവന്റെ വക ഒരു അനൗൻൺസ്‌മന്റ്‌, അവന്റെ കഷ്ടകാലത്തിനു എന്റെ ക്യാമറ ഓൺ ആയിരുന്നു. അവനു എന്നെക്കാൾ ആരോഗ്യമുള്ളതു കൊണ്ടു വീഡിയോക്കു പകരം ഓഡിയൊ മാത്രം ഇവിടെ കൊടുക്കാം.

AnnouncementDelft | Online recorder

പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല, ട്രെയിൻ വന്നു.

അങ്ങനെ ട്രെയിനിൽ റോട്ടർഡാമിലേക്ക്‌. യാത്രക്കിടയിൽ ക്യാമറ വച്ചു ചില പരീക്ഷണങ്ങൾ. അത്രയ്ക്കങ്ങോട്ട്‌ ശരിയായില്ല.
ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾ റോട്ടർഡാമിൽ ലാൻഡ്‌ ചെയ്യുന്നു. അവിടെയുള്ള ഒരു സുഹൃത്തായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഗൈഡ്‌.

മനോഹരമായ സിറ്റി. ഞങ്ങളുടെ ഗൈഡിനും കാര്യമായി ഒന്നുമറിയില്ല എന്നു മനസ്സിലാക്കി ഞങ്ങൾ കാഴ്ചകൾ കണ്ടും ഇടക്കു സ്നാപ്പുകൾ എടുത്തും വെറുതെ കറങ്ങി നടന്നു.

റോട്ടർഡാം സ്റ്റേഷനു സമീപം .. ചുമ്മാ ഒരു സ്നാപ്‌.

ഡിസൈൻ ചെയ്തവരെ സമ്മതിക്കണം... cube houses.

Shipping -ഇനു വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ള നഗരമല്ലേ , ഷിപ്പുകളും, യോട്ടുകളും (yacht), ഫെറികളും (ferry) ഒക്കെ ഇഷ്ടം പോലെ. അവിടെ ഒരു ബോട്ട്‌ റേസിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കകുകയായിരുന്നു.

വഴിയോരക്കാഴ്ചകൾ... ഇവിടെ അടുത്തെവിടെയൊ ആണു ജാക്കി ചാന്റെ Who am I? ചിത്രീകരിച്ചത്‌.
റോട്ടർഡാമിലെ പഴയ കേബിൾ സ്റ്റേ പാലം. Who am I? -ഇൽ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.

പുതിയ cable stay bridge. അതിമനോഹരവും സാങ്കേതിക മികവുള്ളതുമായ ഡിസൈൻ.

ബോട്ട്‌ റേസ്‌. പഴയ പാലത്തിൽ നിന്നുള്ള ഷോട്ട്‌.

പഴയ പാലത്തിന്റെ ഒത്ത നടുക്കെത്തിയെപ്പോൾ നല്ല ഒന്നാംതരം കാറ്റും മഴയും. എന്തായാലും നനഞ്ഞു, ഇനി മുന്നോട്ടു തന്നെ പോകാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും കൂട്ടുകാർ സമ്മതിച്ചില്ല. ഒടുവിൽ ഭൂരിപക്ഷാഭിപ്രായം മാനിച്ചു നേരെ തിരിച്ചു നടന്നു. കാറ്റ്‌ എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഒരു ഒന്നൊന്നര കാറ്റ്‌. കുടകൾ ഇഷ്ടം പോലെ പറന്നു നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ട്രെയിനിൽ ഡെൽഫ്റ്റിലെക്ക്‌.

വരുന്ന വഴിയിലുള്ള ഒരു Turkish restaurant -ഇൽ നിന്നും ഒരോ dürüm döner -ഉം അകത്താക്കി ഞങ്ങൾ സ്റ്റുഡിയോയിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു.

Courtesy: google (ഈ ചിത്രത്തിനു മാത്രം.). വിശപ്പു കാരണം ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ മറന്നു.

ചൂബ്‌

2009-05-15T23:30:00.034+02:00

ഞങ്ങളുടെ പൂച്ചക്കുട്ടിക്കു ചൂബ്‌ എന്നു പേരിട്ടതു ബിന്ദു ചേച്ചിയായിരുന്നു. പേരിട്ടതു എന്നു പറയാൻ പറ്റില്ല, എന്തോ ദേഷ്യം വന്നപ്പൊ വിളിച്ചതാ, പക്ഷെ ഞാൻ ആ വാക്കു ശ്രദ്ധിച്ചു. ചൂബ്‌ - നല്ല ഒന്നാന്തരം പേരു. അല്ലെങ്കിലും ബിന്ദു ചേച്ചിയല്ലെ ആൾ. ഞങ്ങളുടെ കരയിൽ എറ്റവും ആദ്യം ഇന്റർനെറ്റ്‌ ഉപയോഗിച്ചതു തിരുച്ചിറപ്പള്ളിയിലെ കോളജിൽ പോയി MCA പഠിച്ച ബിന്ദു ചേച്ചിയാണു എന്ന കാര്യം ആറാം ക്ലാസ്സുകാരനും കസിൻ ബ്രദറും ആയ എനിക്കും ഒരു അഭിമാനം ആണല്ലോ. ഞാനും ചേച്ചിയുടെ favorite ആണു. അതു കൊണ്ടാണല്ലൊ ചേച്ചിയുടെ കല്യാണത്തിനു ചേട്ടനെ കാൽ കഴുകി സ്വീകരിക്കാൻ എന്നെത്തന്നെ വിളിച്ചത്‌... അങ്ങനെ ആ പൂച്ചക്കുട്ടിക്കു ലോകത്തൊരു പൂച്ചക്കുമില്ലാത്ത പേരു വീണു. ഐഡിയ എന്റെയായിരുന്നു, പക്ഷെ അത്‌ അനിയൻ അങ്ങ്‌ ഏറ്റെടുത്തു പ്രചരിപ്പിച്ചുക്കളഞ്ഞു. ചേട്ടൻ വല്യ സംഭവം ഒന്നും അല്ലെന്നും, അടി കിട്ടിയാൽ തിരിച്ചടിച്ചതു കൊണ്ടു കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെന്നും അവനു തിരിച്ചറിവായി വരുന്ന സമയം. അതു കൊണ്ടും, പ്രായത്തിന്റെ പക്വത കൊണ്ടും ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു....

അപ്പോൾ പറഞ്ഞു വരാൻ ശ്രമിച്ചതു ചൂബിനെപ്പറ്റിയാണു. വീട്ടിലെ അന്തേവാസിയായി ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ടു വീട്ടിലും അയൽപ്പക്കത്തും ചൂബ്‌ വിരുദ്ധ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടു വരാൻ ചൂബിനു കഴിഞ്ഞു. എന്റമ്മയായിരുന്നു നേതൃസ്ഥാനത്ത്‌. മീൻ കറിയും പാലുമൊക്കെ അടച്ചു ഭദ്രമാക്കി വക്കേണ്ടതല്ലെ? അല്ലാതെ പാവം ചൂൂബിനെ കുറ്റം പറയണോ? മുതലായ ചോദ്യങ്ങൾ അപ്രസക്തമെന്നു ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ചൂബിനെ പടി അടച്ചു പിണ്ടം വയ്ക്കാൻ അച്ഛമ്മയും തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ ഗൃഹനാഥയും ബിന്ദു ചേച്ചിയുടെ അമ്മയും ആയ ഞങ്ങളുടെ വല്ല്യമ്മയുമടങ്ങുന്ന ബെഞ്ച്‌ വിധിയെഴുതി (എന്നു വച്ചാല്‍ അടുക്കളയുടെ വടക്ക് വശത്ത് ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഒന്നാംതരം തേക്കിന്തടിയില് തീര്‍ത്ത ബെഞ്ചില്‍ ഇരുന്നു അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പറഞ്ഞു ). എന്നാൽ ഈ വിധിക്കു പുല്ലുവില കൽപിച്ചു കൊണ്ടു ചൂബ്‌ സധൈര്യം മുന്നേറി. ചൂബ്‌ വിരുദ്ധ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രവർത്തകരാവട്ടെ, ഹതാശരാവുകയും ചെയ്തു. പിന്നീടാണു ചൂബ്‌ എല്ലാവരേയും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ടു പ്രബലമായിരുന്ന ഒരു വിശ്വാസത്തെ പൊളിച്ചടുക്കിയത്‌. പൊതുവെ ഒരു outlaw ആയി നടന്നിരുന്ന താൻ ഒരു കണ്ടൻ പൂച്ചയായിരുന്നുവെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണയാണു ചൂബ്‌ മാറ്റിയത്‌. ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ രണ്ട്‌ പൂച്ചക്കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി മച്ചിൻ പുറത്തു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ചൂബ്‌ ഞങ്ങൾക്കൊരു shock ആയിരുന്നു. ചൂബും ജൂനിയേഴ്സും ചേര്‍ന്ന് അച്ഛന്റെ സന്തത സഹചാരിയായ കൈനെറ്റിക്‌ ഹോണ്ടയുടെ സീറ്റ്‌ മാന്തിപ്പറിച്ചതോടെ, ചൂബ്‌ വിരുദ്ധ പ്രസ്ഥാനത്തിന് അച്ഛനും പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും പ്രസ്ഥാനം കൂടുതല്‍ കരുത്താര്‍ജ്ജിക്കുകയും ചെയ്തു.

എനിക്കും ചൂബിനും (ഇപ്പോൾ ഇതു വായിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ചില ശ്രേഷ്ഠ വ്യക്തികൾക്കും) മാത്രം അറിയുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു രഹസ്യമുണ്ട്‌. അതാണു ചൂബ്‌ പൊട്ടിച്ചുവെന്നു പറയപ്പെടുന്ന അച്ഛമ്മയുടെ എണ്ണക്കുപ്പി. കേബിൾ ടീവി യുഗത്തിനു മുൻപു, ഒരു ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരമാണു കേസിനാസ്പദമായ സംഭവം നടക്കുന്നത്‌. ഞാനൊഴിച്ചു ബാക്കിയെല്ലാവരും ദൂരദർശന്റെ മുന്നിൽ. അച്ഛമ്മയുടെ അലമാരിയിൽ നിന്നും പണ്ടു മാഗ്നെറ്റിക്‌ തെറാപ്പിക്കു ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കാന്തങ്ങൾ, മാഗ്നെറ്റിക്‌ ബെൽറ്റ്‌, specs എന്നിവ എടുക്കുകയാണു എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം, അങ്ങനെ പ്രത്യേകിച്ച്‌ ആവശ്യമുണ്ടായിട്ടല്ലെങ്കിലും. അപ്പോൾ ഒരു കുപ്പി നീലിഭൃംഗാദി (ബ്ലോഗ്‌രത്നം നീലി Alias സുമയുമായി ഒരു ബന്ധവും ഇല്ല എന്നു തോന്നുന്നു) എണ്ണ എന്റെ കൈ തട്ടി താഴെ വീണു പൊട്ടിച്ചിതറി ആകെ അലങ്കോലമാവുന്നു. ഞാൻ അവിടുന്ന് രക്ഷപെടുന്നതും ചൂബ്‌ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നതും എതാണ്ടൊരേ സമയത്ത്‌. സ്വാഭാവികമായും നിരപരാധി(നി)യായ ചൂബ്‌ പ്രതിയാവുന്നു. ഞാൻ പോയി കുറ്റം സമ്മതിച്ചതുമില്ല. കാരണം, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട എണ്ണക്കുപ്പി പൊട്ടിച്ചതു പ്രഥമ പൗത്രൻ ആണെന്നറിയുമ്പോൾ, ആ പൂർവ്വ മലയാളം അധ്യാപിക ഒരു relay പ്രകടനത്തിനു തുടക്കം കുറിക്കും. അച്ചടി ഭാഷയില്‍ ഒരു റൗണ്ട്‌ വഴക്കു പറഞ്ഞതിനു ശേഷം ബാറ്റൺ തന്റെ മരുമകളും, ഹൈസ്കൂളിൽ കണക്ക്‌ ടീച്ചറും, സർവ്വോപരി എന്റെ അമ്മയുമായ വനിതാരത്നത്തിനു കൈ മാറും. പിന്നെ പിച്ച്‌, ചെവിക്കു പിടുത്തം തുടങ്ങിയ പരിപാടികളോടെ ബാക്കി റൗണ്ടുകൾ അമ്മ തന്നെ ഫിനിഷ്‌ ചെയ്യും.

രക്ഷപെടുത്തിയതിന്റെ നന്ദിസൂചകമായി എന്റെ കോംപ്ലാൻ മുഴുവൻ ചൂബിനു ഒഴിച്ചു കൊടുത്തു. പക്ഷേങ്കിലു, വിധി വൈപരീത്യം എന്നല്ലാതെ എന്നാ പറയാനാ? ടീച്ചർ ദൃക്സാക്ഷിയായി അവിടെ നിൽപുണ്ടായിരുന്നു. വല്യ കാര്യത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിത്തന്ന കോംപ്ലാൻ മുഴുവൻ പൂച്ചക്കു കൊടുത്തോ തുടങ്ങിയ ചോദ്യശരങ്ങൾ തൊടുത്ത്‌, മേൽപറഞ്ഞ റൗണ്ടുകൾ മൊത്തം 100 മീറ്റര്‍ റെയ്സ് പോലെ അമ്മ തന്നെ ഫിനിഷ്‌ ചെയ്തു. ഹോംവർക്ക്‌, ഭക്ഷണം എന്നിങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ അമ്മയുടെ സേവനങ്ങൾ അത്യന്താപേക്ഷിതമാകയാൽ ഞാൻ നിശബ്ദത പാലിച്ചു.

* * * * *

വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം പ്ലസ്‌ ടു പഠനവും engineering entrance പരീക്ഷകളുമൊക്കെയായി ഹോസ്റ്റെലിൽ താമസിക്കുന്ന സമയം. ഫോണിൽ നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞ കൂട്ടത്തിൽ നിർവ്വികാരതയൊടെ അമ്മ അറിയിച്ചു , ചൂബിന്റെ മരണ വാർത്ത. വിഷം തീണ്ടിയതായിരുന്നുവത്രെ.

choob :"Choob" is a word used to describe the annoying kids who abuse the anonymity of the internet by harassing others.

യാദൃശ്ചികമായി ഈ വാക്കു Urban Dictionary -ഇൽ കണ്ടപ്പോൾ ചൂബിനെ ഓർത്തു പൊയി. ഒപ്പം, പൊട്ടിച്ചിതറിയ ഒരു എണ്ണക്കുപ്പിയും.

ചില ഡച്ച് കാഴ്ച്ചകള്‍ ... - 1

2009-04-27T19:51:00.002+02:00

ഡെല്‍ഫ്റ്റ്, എന്റെ ക്യാമറയിലൂടെ...

ഡച്ചുകാരുടെ ആസ്ഥാന വാഹനം - സൈക്കിള്‍ അഥവാ fiets. ഒരു ശരാശരി ഡച്ചുകാരന് രണ്ടു സൈക്കിളുകള്‍ എന്നാണത്രേ കണക്ക്. ഇവിടെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മോഷണം പോകുന്നത് ഇത് തന്നെ. സൈക്കിള്‍ യാത്രക്കാര്‍ക്കായി Fietspad എന്ന പേരില്‍ , ട്രാഫിക് സിഗ്നലുകളോടു കൂടിയ, പ്രത്യേകം റോഡുകളുമുണ്ട്. എനിക്കുമുണ്ട് ഒരു പഴയ Gazelle. അവള്‍ അത്ര photogenic അല്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഫോട്ടോ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നില്ല.

ഡെല്‍ഫ്റ്റിലെ ഓപ്പണ്‍ മാര്‍ക്കറ്റ് . വാരാന്ത്യങ്ങളിലെ സവിശേഷതയാണ്. ചെറുതും വലുതുമായ വ്യാപാരങ്ങള്‍ നടത്തുന്നവരുടെ പ്രത്യേക outlets കൂടാതെ നല്ലൊരു flea market ഉം കൂടിയാണ് . ധാരാളം antique വസ്തുക്കളും പഴയ പുസ്തകങ്ങളുമൊക്കെ അവിടെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ "ലോണ്‍ എടുത്തു പഠിക്കാന്‍ വന്നവന്മാരുടെ ഓട്ടക്കീശയില്‍ എന്താ ഉള്ളത്", മോഹന്‍ ലാല്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ. അത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചു snaps ഉം എടുത്തു സ്ഥലം വിട്ടു.

അതില്‍ അധികവും Collectors' items ആണത്രേ.

ഇവിടുത്തുകാരുടെയും, ഇവിടെ വന്നതിനു ശേഷം ഞങ്ങളുടെയും, പ്രധാന ഭക്ഷണം . ഇവിടുന്നു എന്തൊക്കെയോ വാങ്ങിക്കൂട്ടിയിരുന്നു.

Florist's.

Spring ആയിരുന്നുവെങ്കില്‍ tulip പൂക്കള്‍ കാരണം നയനമനോഹരമായിരുന്നെനെ . ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെ വസന്തമാണ്. Photos പിന്നീട് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാം. ഹോളണ്ട്, Land of the tulips എന്നാണല്ലോ അറിയപ്പെടുന്നത്.

Window shopping...

ഡെല്‍ഫ്റ്റിലെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട പള്ളിയുടെ tower. ഫ്രെയിമില്‍ മുഴുവന്‍ കൊള്ളിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ട് പറ്റിയില്ല.

കൂടണയാന്‍ നേരമായതോടെ ഞങ്ങള്‍ window shopping അവസാനിപ്പിച്ചു. 'വന്ന വഴി മറക്കുന്നവരല്ല' ഞങ്ങള്‍ , എങ്കിലും ചെറുതായി വഴി തെറ്റി. കുറച്ചു സമയത്തിനുള്ളില്‍ സൈക്കിളുകള്‍ park ചെയ്തിരുന്ന, അഥവാ ചാരി വച്ചിരുന്ന , സ്ഥലം കണ്ടു പിടിച്ചു.

ഒരു പണിയുമില്ലാതെ Mercedes Benz-ഇല്‍ കറങ്ങുന്ന ഡച്ച് പോലീസുകാര്‍ ഞങ്ങളോട് Hi പറഞ്ഞു, തിരിച്ചു ഞങ്ങളും. ഫോട്ടോ എടുക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, 'സാമാന്യ മര്യാദ' കൊണ്ട് വേണ്ടെന്നു വച്ചു . അന്നത്തെ ഊരുചുറ്റല്‍ അവസാനിപ്പിച്ചു studio-ഇലേക്ക് തിരിച്ചു.

ഹരി ശ്രീ...

2009-04-21T22:31:00.004+02:00

"ഹരി ശ്രീ ഗണപതയേ നമ:
അവിഘ്നമസ്തു ".

ഏറെ പഴക്കുമുള്ള നാലുകെട്ടിന്റെ, ഞങ്ങളുടെ തറവാടിന്റെ, അകത്തളത്തില്‍ വച്ച് മുത്തച്ഛന്‍ എഴുത്തിനിരുത്തിയത് നേരിയ ഓര്‍മ ഉണ്ട്. വഴക്കാളിയായ ഞാന്‍ അടങ്ങിയിരിക്കാന്‍ അവസാനം ഒരു 'വല്യ ഉണ്ടശര്‍ക്കര' എന്റെ കയ്യില്‍ തന്നുവന്നു അമ്മ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. മുത്തച്ഛന്‍ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, അദ്ദേഹം അമ്മയുടെ മുത്തച്ഛന്‍ (ഞങ്ങളുടെ മുതുമുത്തച്ഛന്‍‍) ആയിരുന്നു.

മുത്തച്ഛന്‍ മരിച്ചപ്പോഴാണ് അവസാനമായി തറവാട്ടില്‍ പോയത്, പതിനേഴു വര്‍ഷങ്ങളെങ്കിലുമായിട്ടുണ്ടാവും. ശാന്തമായൊഴുകുന്ന വടയാര്‍ പുഴയും, തീരത്തെ ഇളങ്കാവ് ക്ഷേത്രവും, പ്രൈമറി സ്കൂളും, കടത്തുവള്ളമടുക്കുന്ന കടവില്‍ കാത്തു നിന്നതും ഓര്‍മയുണ്ട്. പുഴയുടെ അക്കരെയാണ് തറവാട്. മുറ്റത്തെ പന്തലില്‍ വെളുത്ത വസ്ത്രം പുതച്ചു കിടന്ന മുത്തച്ഛന്‍... കരഞ്ഞു വീര്‍ത്ത കണ്ണുകളുമായി സ്‌ത്രീകള്‍ , കുടുംബത്തിലെ ഉരുക്കു വനിതകളായി ഞാന്‍ കരുതുന്ന അമ്മയും കോഴിക്കോട്ടെ വല്യമ്മയും വരെ... ഉമ്മറത്തു വിരിച്ച പായില്‍ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ ... ആള്‍ക്കൂട്ടം.. അങ്ങനെ സാതത്യമില്ലാത്ത കുറച്ചു ദൃശ്യങ്ങള്‍ ... പാലം വന്നതോടെ കടത്തു വള്ളങ്ങളും ഇല്ലാതായി എന്നു തോന്നുന്നു. മണല്‍ വാരല്‍ സജീവമായി നടക്കുന്നു. ആ മനോഹാരിത ഇനി എത്ര കാലം കൂടി?

എഴുതിനിരുത്തിയത്തിനു ശേഷം ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ ഒട്ടു മിക്ക ജനങ്ങളും ഹരിശ്രീ കുറിച്ച കളരിയില്‍ എന്നെ കൊണ്ടു പോയി ചേര്‍ത്തു . ശാന്ത ടീച്ചര്‍ ആയിരുന്നു ആദ്യ ഗുരു. സ്ഥലത്തെ ഗവണ്മെന്റ് സ്കൂളില്‍ നിന്നും ഹെഡ്മാസ്റ്റര്‍ ആയി റിട്ടയര്‍ ചെയ്ത പണിക്കര്‍ സാറിന്റെ വീട്ടിലെ കുട്ടിയായ എനിക്ക് 'ടീച്ചറേ' എന്നതിന് പകരം 'ചേച്ചി' എന്ന് വിളിക്കാനുള്ള അപൂര്‍വമായ അനുവാദവുമുണ്ടായിരുന്നു . പേരിനെ അന്വര്‍ത്ഥമാക്കുന്ന സ്വഭാവമായിരുന്നതിനാല്‍ ചേച്ചിയുടെ ക്ലാസ്സില്‍ ശിക്ഷകളും അപൂര്‍വമായിരുന്നു എന്നാണോര്‍മ. 'ടീച്ചിംഗ് അസിസ്ടന്റ്സ്' ആയിരുന്ന ധനു ചേട്ടനും വിനു ചേട്ടനും ഇപ്പോഴും എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ . നിലത്തു വിരിച്ച കട്ടിയുള്ള തടുക്കിലിരുന്നു മണലില്‍ എഴുതുന്നത്‌ എനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. അമ്പലത്തിനോടു ചേര്‍ന്നുള്ള കരയോഗ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഒരു പകുതി ആയിരുന്നു കളരി. മറ്റേ പകുതിയിലുള്ള കൊച്ചു ഹാളിലായിരുന്നു ഓലവര അഥവാ കളരിയില്‍ നിന്നുള്ള graduation. സ്കൂളിലായപ്പോള്‍ , പൂജക്ക്‌ പുസ്തകങ്ങള്‍ വയ്ക്കാറുള്ളതും അവിടെ തന്നെ. പൂജയെടുക്കുന്ന ദിവസം അവിടുന്ന് പുസ്തകക്കെട്ടും വാങ്ങി, വീണ്ടും 'ഹരിശ്രീ' എഴുതുന്നതും പഴയ കളരിയില്‍ത്തന്നെ ആയിരുന്നു.

പിന്നീട് അച്ഛമ്മ ആയിരുന്നു എന്റെയും അനിയന്റെയും coach. ഗുണനപ്പട്ടിക കാണാതെ പഠിച്ചു ചൊല്ലുക, സന്ധ്യക്ക്‌ കീര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ചൊല്ലുക, കൈപ്പട നന്നാവാന്‍ "ഇരട്ട വരയുള്ള ബുക്കില്‍ ഉരുട്ടി ഉരുട്ടി എഴുതുക", തുടങ്ങിയ പരിപാടികള്‍ ഒരു ആറു ഏഴ് ക്ലാസുകള്‍ എത്തുന്നതു വരെ തുടര്‍ന്നു . നാമജപം കഴിഞ്ഞുള്ള രാമായണം വായനയും.

" വാനിടുകനാരത-
മെന്നുടെ നാവു തന്മേല്‍
വാണി മാതാവേ വര്‍ണ വിഗ്രഹേ വേദാത്മികേ .." അധ്യാത്മ രാമായണത്തിലെ എന്റെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപെട്ട വരികള്‍ ; ആദ്യ പേജില്‍ തന്നെ ഉള്ളതാണ്. മടി കാരണം ബാലകാണ്ഡം പോലും തീര്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. പണ്ട് ഏകദേശം മുഴുവനും ഹൃദിസ്ഥമായിരുന്ന ഹരിനാമാകീര്‍ത്തനമാകട്ടെ, ഇപ്പോള്‍ കാര്യമായി ഓര്‍മയും ഇല്ല.

പല പള്ളിവക സ്കൂളുകളിലായി പത്താം ക്ലാസ് വരെയും, ചിന്മയ മിഷന്റെ സ്കൂളില്‍ നിന്ന് പ്ലസ് ടുവും JEE എന്ന എന്ട്രന്‍സ് പരീക്ഷ പാസ് ആയി ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച എഞ്ചിനീയറിങ് കോളേജ് എന്ന് പലരും (ഞങ്ങളൊക്കെ തന്നെ) വിളിക്കുന്ന ഐ ഐ ടിയില്‍ നിന്ന് ബി ടെകും കഴിഞ്ഞ്‌ , SBI എജ്യുക്കേഷണല്‍ ലോണിന്റെ കൃപ കൊണ്ടു ഇപ്പോള്‍ യുറോപ്പില്‍ ഉപരിപഠനം.

സ്പീല്‍ബര്‍ഗിന്റെ "Empire of the Sun" എന്ന സിനിമയില്‍ ബാലതാരമായിരുന്ന Christian Bale (ഇപ്പോഴത്തെ Batman തന്നെ) അവതരിപ്പിച്ച കഥാപാത്രം പറയുന്നുണ്ട്, സ്കൂളില്‍ പോയിട്ടിലെങ്കിലും "University of life" അവനെ എല്ലാം പഠിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന്. യുറോപ്പിലേക്ക് അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടുന്നതിനു മുന്‍പ് ഒരു വര്‍ഷം ഒരു പ്രശസ്ത Software കമ്പനിയില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്നു. നാല് വര്‍ഷത്തെ എഞ്ചിനീയറിങ് പഠനത്തെക്കാള്‍ ഏറെകാര്യങ്ങള്‍ പഠിച്ചതും, കുറച്ചു നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ സമ്പാദിച്ചതും, എന്റെ അന്തര്‍മുഖ വ്യക്തിത്വം കുറെയൊക്കെ മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതും, ആ ഒരു വര്‍ഷത്തെ corporate ജീവിതം തന്ന നേട്ടങ്ങളാണ്. ശമ്പളം കിട്ടാന്‍ തുടങ്ങിയതോടെ ധാരാളം പുസ്തകങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കൂട്ടുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ സ്വന്തമായി ഒരു Dell ലാപ്ടോപും.

Idyllic എന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിച്ചിരുന്ന ജീവിതത്തില്‍ രസമുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ അധികമൊന്നും ഇല്ല എന്ന് പിന്നീടാണ്‌ മനസ്സിലാവുന്നത് . അധികവും പുസ്തകങ്ങളും സിനിമകളുമായിരുന്നു എന്റെ അടുത്ത കൂട്ടുകാര്‍ . എങ്കിലും ഈ കൊച്ചു ജീവിതതിലുമുണ്ട് എഴുതാന്‍ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ , " little things that matter" എന്നു പറയുന്നത് പോലുള്ളവ. ഓര്‍മകളുടെ database ഇല്‍ പരതി നോക്കിയപ്പോള്‍ കിട്ടിയ അത്തരം കുറച്ചു search results ആണ് ഈ ബ്ലോഗില്‍ . ഇടയ്ക്കു fiction ഇലും കൈ വക്കണം എന്നാണു ആഗ്രഹം.